صدای من آنقدر بلند بوده تمام عمر
تمام عمر....
تمام درازای جنگیدنم...
انقدر اما بسامد صدایم بلند است که نه تو و نه هیچ کس دیگر
نخواهید شنید...
و نشنیده اید...
و همیشه ایمان دارم که تنها صداست که می ماند و من مومنم به شاعران زن
و میدانم که نه شاعرم و نه آوازه خوان اما بسامد صدای من همه ی عمر خواهد ماااااند و من که نه شاعرم و نه آوازه خوان و فقط یک زنم برای همیشه جاودان خواهم شد....در بسامد صدایم
نه در نسلم بلکه در بسامد صدای آزادی خواهی... در صدای چکاچک جنگیدن برای روحم برای تنم برای آنچه دیگران داشتند و برای من
برای من و برای من
مقدر بود با جنگ بدست بیاورم
من اما جاودانه شده ام....
فهیمه.... یهوییی .... همین حالا( بعد از پست یهویی پیشین)
برچسب:
نویسنده: کیانوش کاظمیان