شاید هم رو بیاریم دوباره به وبلاگ نویسی... و وبلاگ خوانی....

با اجازه از "الف ز" که این متن رو برای یکی از پست هام گذاشته اند. پ ن: معمولا آدمهای معمولی و پر مشغله یا آدمهای مشغول و کم یاب یا کلا هر آدمی میتونه در روز تولدش تنها باشه .... آخر این متن خیلی دلگیر کننده بود و البته بستگی به آدمها داره ... هرچند اولش معمولی بود ولی در کل خوب بود. اینا قضاوت نیستا...

نویسنده :؟ ... یک حسّ قدیمی لعنتی بیشتر وقتها با من است که میگوید خوبها بیرون نمیزنند. خوبها در پستویی، جایی قایم میشوند و خوب بودنشان را ادامه میدهند. دیده شدن خوبها را عوض میکند، چشم میخورند، بد میشوند. پ.ن: خوب ها پستویشان نشانی ندارد. حتی ایمیل و وب سایت و اکانت فیس بوکی ندارند...شاید من از خوبه...

..... همه خالی هستن مثل ذهنم و مثل دلم که الان در حال حاضر هیچ چیزی در اونها وجود نداره نه شادی، نه غم، نه امید، نه آرزو، نه هدف، نه عشق، نه اندیشه، نه باور، نه ایمان، نه اراده و نه هیچ چیز دیگه ای ..... پ ن: اگر همه چی و همه جا خالی هستن پس اینهمه نوشته از کجا میان؟ پ ن: اگر من نپرسم شما هم احساس ن...

......متاسفانه عوامل بیرونی در مملکت ما بر روی سرنوشت آدم بسیار تاثیرگذارن یک زمانی فارغ از همه ی عوامل بیرونی فقط با تکیه بر تلاش خودت سعی میکنی که استعدادهای درونیت رو شکوفا کنیبه همین دلیل یکه و تنها به مبارزه بلند میشی میخوای که ریشه های خودت رو در دل خاک فرو کنی و هر روز بیشتر و بیشتر رشد کنی ....

شاید گمون کنیم آینده مبهم هست و امیدی نداریم... ولی خداکنه اینجور نباشه که امیدی نداشته باشیم... برای هر بیدار شدن درون ما یه امید به آینده هست... پس بجای لگدمال کردنش لطفاً پرورشش بدین. مثل یه نوزاد ازش نگهداری کنین که بزرگ بشه... و رشد کنه. فقط یه نمونه کافیه ببینیم که امید به آینده اگر نباشه انسا...